Aisi schrijft

donderdag 17 augustus 2017

Zomer

In de stationshal ruikt het naar vakantiegangers: zonnebrand, vers gebakken broodjes en de geur van een nieuw luchtbed. Ik ontken de Zomer, zodra hij komt. Dat was niet altijd zo. Geef mij maar net te fris maar wel met je jas open, zonnestralen op bladgoud en voor het donker thuis. Maar hier op het station bruist het van hutkoffers tot backpackers. Iedereen ontvlucht Nederland, in ruil voor iets dat zich ontleent als beter. ''Alles beter dan hier.'' En dat begrijp ik wel. Al kan ik nergens van vluchten. Bij mij zit het probleem in mij. Of beter gezegd: ik ben het probleem. Ik kan moeilijk uit mijn huid stappen, het opvouwen en onder mijn kussen schuiven.  Ik zit zo erg in mijn hoofd, terwijl ik altijd al in mijn hoofd zat.
Nog even werp ik een blik op de verpakte persoonlijkheden die op wielen worden meegesleurd aan hun uitschuifbare staarten. ''Zij wel'', denk ik.

zaterdag 12 augustus 2017

Ik had altijd gedacht dat jullie nergens heen zouden gaan. En dat het huis aan het bos, het huis aan het bos zou blijven. Dat er niet zoiets bestond als verlies. Ik kende geen ziektes. Ik kende ze ook niet als scheldwoorden.
Ik ben niet klaar voor verhuisdozen, ik ontken ze. Mijn jeugd was kort en er tussenin. Maar teveel om op te bergen tussen kartonnen muren, en te verplaatsen. Naar elders.